تبلیغات
اعتیاد - کشت و کاشت تریاک
پنجشنبه 3 بهمن 1387

کشت و کاشت تریاک

   نوشته شده توسط: قاسم تورنگ    نوع مطلب :آگاهی در مورد انواع مواد مخدر ،

شکست افغانستان در مبارزه با مواد مخدر
کشاورزان افغانی این روزها دیگر از مرز زمین های خود هم فراتر رفته اند و از زمین های بیابانی برای کاشت مواد اولیه تولید هروئین استفاده می کنند.
کشاورزان افغانی این روزها دیگر از مرز زمین های خود هم فراتر رفته اند و از زمین های بیابانی برای کاشت مواد اولیه تولید هروئین استفاده می کنند.
با توجه به اینکه هنوز افراد طالبان در مناطق مختلف حضور دارند افراد دولتی مبارزه کننده با تولید مواد مخدر در افغانستان نمی توانند مانع از تولید مواد مخدر شوند. کشاورزان در هلمند به صورت خانوادگی سخت در حال کاشت محصولاتی هستند که مواد مخدر از آن تهیه می شود. آنها در عمق دل خود از اینکه به این کار اشتغال دارند بسیار ناراحت هستند اما حقیقت آن است که هیچ شغل جانشین دیگری برای آنها وجود ندارد.
یک کشاورز در حالی که بسیار عصبانی بود، گفت؛ «زمین کشاورزی من بسیار کوچک است و من باید از طریق این زمین کوچک شکم ۱۰ نفر را سیر کنم. این زمین کوچک تنها کفاف کاشت گندم برای مصرف دو ماه خانواده من را می دهد. بنابراین چاره یی جز کاشت خشخاش باقی نمی ماند.»
زمین های کشاورزان هلمند بسیار بارور و مرغوب است اما چون کشاورزان پول کافی برای خرید سوختی که موتورهای آب با آنها کار می کنند را ندارند و بازار خوبی هم برای محصولات شان در داخل افغانستان موجود نیست ترجیح می دهند به کاشت خشخاش بپردازند.
محصول خشخاش یک کشاورز فقیر سال گذشته توسط دولت به آتش کشیده شد اما او امسال باز هم به کاشت خشخاش خواهد پرداخت. این کشاورز گفت؛ «پارسال تمام محصول خشخاش من نابود شد. متاسفانه زور دولت به کشاورزان فقیر و بی دفاعی چون ما می رسد. آنها محصولات خشخاش افراد قدرتمند را نابود نمی کنند. برای من چاره یی جز کاشت خشخاش باقی نمانده و در نتیجه امسال مجبور هستم باز هم خشخاش بکارم.»
دولت افغانستان قوانین جدی برای ممانعت از کاشت خشخاش وضع کرده است اما از آنجا که اکثر ماموران دولتی خود افراد فقیر و نیازمندی هستند، در مقابل گرفتن کمی رشوه چشمان خود را روی کاشت خشخاش می بندند. این امر باعث شده افغانستان در نبرد با کاشت مواد مخدر شکست بخورد. دیوید بلگرو رئیس گروه مبارزه با تولید مواد مخدر در افغانستان می گوید؛ «رابطه مستقیمی بین بی ثباتی در کشور و تولید مواد مخدر وجود دارد. ما برای متوقف کردن کاشت خشخاش به چیزی بیش از وضع قوانین نیاز داریم. قدم اول ایجاد زمینه یی است که کشاورزان در آن امکان کاشت محصولات دیگر را داشته باشند. به علاوه دولت باید شرایطی به وجود آورد که کشاورزان بتوانند محصولات خود را در بازارهای داخلی به فروش برسانند. واقعیت این است که رسیدن به همه این اهداف برای دولت بی ثباتی مانند افغانستان کار راحتی نیست. بنابراین نباید انتظار داشت که در این شرایط مبارزه ما با تولید مواد مخدر به موفقیت بینجامد.»
حدود ۱۳ استان از ۳۴ استان افغانستان توسط سازمان ملل ناحیه های آزاد کاشت مواد مخدر نامیده شده اند. افغانستان امیدوار است با دریافت کمک های جهانی بتواند در این استان ها شرایطی ایجاد کند که کشاورزان دیگر اقدام به کاشت خشخاش نکنند. یکی از مراکز عمده کاشت مواد مخدر در افغانستان، بلخ در نزدیکی مرز این کشور با ازبکستان است.
دولت تنها در مزارشریف موفق شده کاشت خشخاش را پایان دهد. عطا رئیس جنبش مبارزه با مواد مخدر در مزارشریف می گوید؛ «موفقیت ما در گرو داشتن رهبری و مدیریت خوب است. ما با تمام وجود در تلاش برای پایان دادن به کاشت خشخاش و دیگری محصولاتی که مواد مخدر از آن استخراج می شوند، هستیم و هم اکنون گروه خوبی را به دور خود جمع کرده ایم.»
عطا در حال حاضر برنامه های خوبی در دست دارد که در صورت همیاری دولت موفق خواهد شد کاشت خشخاش در افغانستان را تا حدی کنترل کند. قاچاقچیان در افغانستان از امنیت کافی برخوردارند. آنها می توانند مواد موردنیاز خود را از کشاورزان روستایی تامین کرده و کشور را بدون هیچ خطری ترک کنند. البته خارج کردن مواد مخدر از داخل افغانستان برای افراد عادی مقدور نیست و گروه های بزرگ، مافیای خروج مواد از افغانستان را در دست دارند و قاچاقچیان خرده پا باید محصولات خود را به آنها بدهند. یکی از قاچاقچیان تریاک به خبرنگاران گفت؛ «گروه های بزرگ قاچاق از همان مسیر هایی تردد می کنند که ما از آنها مواد خود را رد می کنیم. آنها پس از متوقف شدن در ایستگاه های بازرسی پلیس تنها با افراد کله گنده تماس می گیرند و بعد از چند دقیقه کامیون مواد خود را به آن طرف مرزها انتقال می دهند.»